Ωρες

Ωρες νυχτερινές σε νοσταλγούν

βοριάς να ρθείς

να νοιώσουν το δυνατό το άγγιγμα σου

ώρες που κυλούν αναμετρώντας

τις χαμένες τους στιγμές

που για ένα γινάτι σε διώξαν μακρυά τους

άγριος χορός σαν ξετυλίχτηκαν

και τρόμαξαν τα βήματα σου

το φόβο σου με φόβο κύκλωσαν

για να μην παραδοθούν στο κάλεσμα σου

ώρες νυχτερινές σε νοσταλγούν

βοριάς να ρθεις

τις αντιστάσεις τους και να γκρεμίσεις

όταν το φόβο σου πλέον θάχεις νικήσει

Ικαρος

Πτήση και Πτώση

ταξείδι

ανάμεσα σε δύο φωνήεντα

κραυγή

ενός πελάγους όνομα

ιδέα

ανάμεσα σε μνήμη και λήθη

αθανασία

κερδισμένη της εβδόμης φωνής που ξεχώρισε

γέννηση

ενός νησιού στην εικοστή τετάρτη ωδή

κύκλωπας

Για μια θέση στων επωνύμων τα συμπόσια

ξεπούλημα ήθους και τιμής

για ένα ρούχο μοδάτου σχεδιαστή

τα πάντα προδίδεις στη στιγμή

που η συνείδηση κατοικεί

σε ποιό πλανήτη μακρινό έχει ξεχαστεί

στ ακριβό το αμάξι επιταγχύνει

στης αλλαζωνίας την ταχύτητα

στην οικεία εντός, η φρόνηση ανεπιθύμητη

των σχεδιαστών, έχει εξοριστεί

η επίγνωση έχει όλη εξαργυρωθεί

η ύπαρξη έχει με την χλιδή ταυτιστεί

ακόμη κι αν δεν έχει αποκτηθεί

και είσαι πλέον ο κύκλωπας  που φωνάζει

την αλήθεια του

πως απ τον κανένα έχει τυφλωθεί

μεθώντας της υπερβολής το κρασί

ο άγνωστος

ποιός είναι που μου γλυκομιλεί

ο ύπνος αγκαλιά όταν με παίρνει

ποιός είναι που με ξαγρυπνά

στα μονοπάτια των ονείρων

ποιός είναι που μαζί με μένα

τον χρόνο του μετρά

ξεδιπλώνοντας το νόημα του σε ιδέες

ποιός είναι που δίπλα μου τις μέρες

αθέατος

στα βήματα μου ανασαίνει

ποιός είναι

που μέσα στις λέξεις που μιλώ

κρυφογελά

όταν και τον καταλαβαίνω

ποιός είναι

που σαν τον ρωτώ

Αντίληψη μου λέει

επετειακό

Μνήμη του Αυτονόητου

πανηγυρισμοί

ειδημόνων λόγοι επετειακοί,

με εθισμένους πολλούς να σκύβουν

έναντι υπερβολικών επιθυμιών

έναντι μίζας ξεπουλήματος

σε συμφέροντα άλλων εθνών.

Το Ναι του Σήμερα

υποκριτικά παρελαύνει

χειροκροτώντας αυτάρεσκα

το Όχι του Χθες

χρησμολογισμοί

Είπαμε να επιδοθούμε σε ένα ξεσκόνισμα και γερό καθάρισμα της βιβλιοθήκης μας και τι λέτε ότι ανακαλύψαμε όλως τυχαίως φυσικά, στην ανοιχτή σελίδα ενός λεξικού, που μέσα στις λέξεις και στις ερμηνείες τους, μια συγκεκριμένη λεξούλα μας έγνεψε χαμογελώντας ειρωνικά μας φάνηκε κι έτσι είπαμε να την μελετήσουμε, για να την αντιμετωπίσουμε καταλλήλως….

χρησμός εκ του χράω – χρήω – χράομαι (ωμαι) = μεταχειρίζομαι / έχω / συναναστρέφομαι

Να πάρουμε πρώτα το συναναστρέφομαι σε σχέση με τον χρησμό;  Χωρίς Ιερατείο και Πυθίες  ο σκεπτόμενος άνθρωπος απαντά πες μου τους φίλους σου να σου πω ποιός είσαι.

Στη σχέση χρησμού και έχω, είναι φανερό ότι την πρόρρηση, την προφητεία και την μαντεία την έχεις και δεν την αναζητείς αλλού.

Τι γίνεται όμως με το μεταχειρίζομαι; Εδώ σε θέλω, που αν δεν διαθέτεις την ικανότητα να μεταχειριστείς αυτό που έχεις, τότε διαστρεβλώνεις το νόημα της λέξης, την αντιστρέφεις και το ζητάς από τους ….μάντεις, χειρομάντεις, καφεμάντεις, μελλοντολόγους, διάμεσα, διδασκάλους της σοφίας πολυδιαφημιζομένους, ιερείς προφήτες πυθίες κ.λ.π. Και τους επιτρέπεις να σε μεταχειρίζονται κατά τα συμφέροντα τους, διότι και το χρήμα εκ του χράομαι – χρώμαι προέρχεται!

Κλείνεις μετά το λεξικό αναφωνώντας  Ε ρε Έλληνες που μας καταντήσαμε, να ψάχνουμε αγγέλους και Ινδούς γιόγκι για οδηγούς, όταν οδηγοί μας είναι οι λέξεις, που όταν ξέρουμε τι λέει αυτό που λέμε, τότε δονούμεθα στον αρμονικό ρυθμό του διαλογισμού μας και συναναστρεφόμεθα την αλήθεια μας και ανακτούμε την ικανότητα διαχείρησης του χρόνου και του εαυτού μας!

Βέβαια μια λύση θα ήταν και να πετάξεις το λεξικό πάνω στο κεφάλι σου μήπως και ζαλισμένοι απ το χτύπημα πεταχτούν έξω θεοί και ημίθεοι ηρωικοί, που σου ελέγχουν μέσα απ εκεί το τι θα σκεφτείς και αισθανθείς ώστε να το πεις και να εκδηλωθεί!

ατραπός

αντί για ύπαρξη συναντήσαμε ζωή και θάνατο

αντί για αλήθεια φως και σκοτάδι

αντί για γνώση αρετή και κακία

όμως  ισορροπούμε

σε πείσμα των δίσεκτων καιρών

με την αυτοσυγκράτηση

με την τέχνη με την επιστήμη

και υπερισχύουμε εκείνων που

επιζητούν να μας καταστρέψουν

είτε διά της πλήρους ρευστοποιήσεως

είτε διά της απολύτου παγιώσεως

τον πόλεμο κυρίων φλόγας και πάγου

τερματίζει

η ευφυής συνεργασία των ανθρώπων

κι έτσι

το πολύ μικρό κερδίζει το πολύ μεγάλο

Διαπιστώσεις

όποιος στόλισε με υπερβολές το όνειρο του

στα μισά της μέρας ψυχορραγεί

κάτω απ το καυτό ήλιο της αλλαζωνίας

σ έρημους τόπους βαδίζει το έργο του

δεν του έφταιξε κανείς

κλεψύδρα το σύμβολο του χρόνου

άμμος εντός της κυλά, μετρώντας

η ψυχική ενέργεια αφρόνως ξοδευμένη

στο τίποτα και για κανέναν

άμμος κυλά στο χρόνο και θάνατος στη ζωή του

καθώς δεν αρκεί παρά μόνον

για ημιτελείς συμφωνίες

η ζωή που μας δίνεται για ένα μονάχα είναι αρκετή

πολύ απλό όνειρο

με πληρότητα να εκδηλώσει

πολιτισμική αυταπάτη

κραυγές χρωμάτων,εγείρονται οι πόθοι,πριν δονηθεί η λέξη

κι εμείς ακολουθώντας,τη κίνηση του κοσμικού πινέλου,

αποθέτουμε την εκδοχή της, πάνω στον καμβά των αισθήσεων.

αντίγραφα,πρότυπων ιδεών, αντικείμενα θαυμασμού,για τους αμύητους στα μυστικά της τέχνης.

θλιβερά τρόπαια, της πολιτισμικής μας αυταπάτης,καγχάζουν,την αδυναμία μας να αποτυπώσουμε,τις αποχρώσεις,έτσι,όπως όντως είναι

έρωτας που ρωτά

Ένα παιδί που με το τόξο παίζει μικρό παιδί

Ρωτώντας ζητώντας του κόσμου να μάθει το τέλος και την αρχή

Ωδίνες κραυγές κι αδιεξόδων στιγμές να αντιπαρέλθει

Τεμαχίζοντας κι επανενώνοντας ιδέες και μορφές

Αήττητος ονείρων δότης κι ανερμήνευτος χρησμός

Σάστισμα στο πέρασμα του σκορπίζει και πανικό

Πατρίδα το σώμα σου λογιάζει και μητέρα του σ αγκαλιάζει

Όταν έρχεται μαζί σου ν αναμετρηθεί

Υπερδέξιος θηρευτής και πως την τόλμη να βρεις ν αντισταθείς

Ρωτώντας απαιτώντας του κόσμου να μάθει το πως και το γιατί

Ω μέγα λάθος ω μέγα πάθος της γνώσης η πληγή

Τα κύματα του νου σου ρωτώντας στα φουρτουνιάζει

Αήττητος σκληρός αναπάντεχος της γαλήνης σου κυνηγός

 

Έρωτας είναι η μηλιά στων Εσπερίδων τον κήπο

κι η αγάπη του τα μήλα τα χρυσά

ανάμεσα στις φυλλωσιές της που γενά

Έρωτας είναι η ροδαριά

κι η αγάπη του τα ρόδα και τα ροδοπέταλλα

τα εφήμερα που σκορπά

Έρωτας είναι η ροδιά

κι η αγάπη του τα ρόδα και του ροδιού οι καρποί

που γεύτηκε η κόρη να μην τονε  ξεχνά

σε γη και σ όλυμπο γυναίκα ή θεά