Ανθρώπου ανθός

Ανθρώπου ανθός ξεδίπλωσε την ομορφιά του

όταν τα μάτια μου κοιτάξαν τα δικά του

στ ονείρου την ιθαγένεια έρωτα έκρυψες τα φτερά σου

το τόξο τη φαρέτρα σου κι όλα τα μυστικά σου

ανθρώπου ανθός μέχρι να φανερωθεί

κλειδωμένα τα κρατείς στα βάθη της καρδιάς σου

σε μέγεθος αντίχειρα της αύρας σου αν είν το ύψος

το βάρος τους πως να το σηκώσεις

τον έρωτα επιθυμείς μα να τον νοιώσεις δεν μπορείς

κι ούτε τη τραγωδία σου κατανοείς

ώσπου ανθός ανθρώπου να υψωθείς

ψυχή να γιγαντώσεις

ύλη αναζητούμενη της ίλης στο Ίλιον

ηλών που σφυρηλάτησε πληγές στην μάρη

μνήμη μιας αύρας κουρσεμένης

και στην καρδιά ανέβασε βραχνά της Γαίας το δρεπάνι

θεό προσωπικό των μαζανθρώπων

των βράχων οιμωγή ξεχασμένη

του πέλαγου αρρώστεια μακρόθεν χρονοφερμένη

την θεραπεία ν απαιτεί παλιάς αλήθειας εξατομικευμένης

μιας ισορροπίας αναζήτηση

που εξ ίσου να έλκει και να απωθεί ειρήνη και πόλεμο

ώστε ανεκδήλωτα του ουρανού παιδιά να μένουν

τα δύο ακραία όρια της αύρας του νου όλων των μορφών

στης Γαίας τα σπλάχνα παραχωμένα

γιατί η λύση δεν ήτανε ούτε της Ιφιγένειας η θυσία

αν και την εκστρατεία εκκίνησε την νικηφόρα

μα ούτε κι η ειρήνη από την απορρέουσα οργή

ούτε ο πόλεμος από την ειρήνευση του Αχιλλέα

που την δόξα μεν του χάρισε την ζωή δε του αφαίρεσε

εκείνη

έκλαψε για τις πηγές που στέρεψαν

και στράφηκε να φύγει από την μόνη πηγή

που πεισματικά έρεε το νάμα της

όμως όσο κι αν μάκραινε ο ήχος της ροής δεν χανόταν

σάστισε στο αφύσικο και γύρισε να δει τι συνέβαινε

η πηγή την ακολουθούσε Στάθηκε εκεί

αποδεχόμενη το γεγονός πως κανείς δεν μπορεί

να δραπετεύσει απ την Αλήθεια του

προσωρινό υπήρξε καταφύγιο των δασκάλων

το ψέμα που της δίδαξαν

έκλαψε για τις πηγές που στέρεψαν

σαν την Μάνα που θρηνεί το χαμό των παιδιών της

όμως συνέχισε το δρόμο της αυτάρκειας και της ζωντάνειας της

οι πηγές που στέρεψαν τότε άρχισαν να διαδίδουν την φήμη

πως Εκείνη χάθηκε στην ομίχλη της μαγείας της

και βρήκε τον θάνατο που της άρμοζε

από τότε καθιερώθηκε το έθιμο

στις χώρες των στερεμένων πηγών να γιορτάζουν στην λειψυδρία

και να θρηνούν στο πρωτοβρόχι από φόβο μην Εκείνη επιστρέψει

κι αποκαλυφθεί η αδειοσύνη τους

Νόηση

Νάματα στάζουνε Στυγός

Όρκοι πούδωσες να ισορροπείς

Ηγέτης της μορφής Άνθρωπε που οικοδόμησες

Συνετός να μένεις εντός της

Ημερος μεταστοιχείωσης γνώστης

Φαντασία

Φως ονείρου χάδι της αυγής στα μαλλιά σου

Αστεριών κραυγές με φυγάδευαν για χρόνια

Να είμαι και να μην είμαι

Της στιγμής που κυλά στο χρόνο η εξωτερικευμένη έκφραση

Αερικό να με κρατεί στην σκέψη της η αισθαντική αμοιβαιότητα

Στάχυ χρυσό στο χωράφι της επιθυμίας να με σκορπίζουν

Ιέρειες λέξεις να ορίζουν την ένταση των κυμάτων που ξεσπούν

Ανένταχτες στον ορισμό του ερωτικού πόθου που ξυπνούν

επιτέλους ευτυχής

τελικά συνέβει

η διαπίστωση

οριστική και τελεσίδικη

δεν μοιράστηκες ποτέ

τις υποθέσεις τους

ζεις εντελώς μόνος

οι λιγοστοί σύντροφοι

εγκατέλειψαν από καιρό

μαζί τους πήραν

μέχρι και το τελευταίο ψίχουλο νοσταλγίας

εντελώς μόνος λοιπόν

κι επιτέλους ευτυχής

στην ευδαιμονία του απαραβίαστου

του χωροχρόνου σου

ανεπίδοτα

Αναδιπλώνονται οι στίχοι επιστρέφουν

ανεπίδοτα χάδια και φιλιά

στην πηγή της εκδήλωσης τους

αναδιπλώνονται οι ώρες επιστρέφουν

αξόδευτες γιορτές

στο κέντρο της ύπαρξης του χρόνου

στο Σημείο όπου η ακτίνα αρνήθηκε

να επεκταθεί

στο σχεδιασμό ενός ακόμη κύκλου

ο Έρωτας αρνήθηκε αυτή την φορά

το Όνομα του

διαφυλλάττοντας την ίδια την υπόσταση του

η Νέα Εποχή πήρε μαζί της την παλαιά

στο αεί ανεκδήλωτο τους

αναίτια

απλώσαμε λέξεις σκληρές

και μας τραυμάτισαν

σε μια μάχη δίχως νόημα

παρασυρθήκαμε

σε έναν αναίτιο πόλεμο

αναλώσαμε

της ψυχής μας τα χαρίσματα

άραγε θα βρεθεί τροχοπέδη

ικανή να μας σταματήσει;

να είσαι όμορφος

Ήρα η ψυχή του κόσμου

στον έναστρο ουρανό

κάθε αυγή

κάθε δειλινό

συναντά

τον Δία την ψυχή των Ανθρώπων

εκεί που η ισορροπία

υφίσταται

εκεί μαθαίνεις

όμορφος να είσαι

ποτέ μην πεις ηττήθηκα

ποτέ μην πεις ηττήθηκα

όσο ανασαίνεις

μέσα στην μάχη συχνά αυξομειώνονται

οι ενέργειες

μα δεν εγκαταλείπει η τόλμη έναν μαχόμενο

ελεύθερος να παραμένει

άνθρωπο

ακόμη και μες από τις στάχτες του

η θέληση πνέουσα

τον αναγεννά

Το Φως που λείπει

Στα όρια των επιλογών σου σε περιμένω πάντα

με συναντάς την κάθε αυγή

Μοίρα και Γυναίκα των λογισμών σου.

Στα όρια των επιλογών σου με χάνεις πάντα

και κάθε φορά με χρεώνεις

την ανικανότητα σου να επιλέξεις

γιατί ποτέ δεν ξέφυγες

της αρχικής σου επιλογής την παράνοια.

Ακόμα στο δοκιμαστήριο της Ζωής

αλλάζεις σώματα ερωμένων

στο διηνεκές του ανικανοποίητου.

Λογαριάζεις για μακρινά ταξίδια

την κίνηση στα λίγα μέτρα που περικλείεται

στο παραβάν της θεατρικής σκηνής σου,

όμως Εγώ δεν Είμαι δεν χωρώ

σε ένα δοκιμαστήριο να μπώ

και δεν το θέλω

μέσα στις διάφορες ανασαμιές που δοκιμάζεις,

μια δοκιμή να παραμένω

κι έτσι όλο έρχομαι κι όλο φεύγω

και ποτέ δεν φθάνω

στα μέτρα της πληθωρικής μιζέριας σου.

Επικυρώνω κάθε αυγή

την ίδια πεθυμιά σου, που τόσο την βαρέθηκες

που τόσο την σιχάθηκες,

μα ποτέ δεν τολμάς να την αλλάξεις.

Οι ανασαμιές που αιχμα-λωτίζεις

αιχμάλωτο και κείνες σε κρατούν

μακρυά από τον Ένα πόθο της καρδιάς σου.

Το πρόβλημα σου του φωτός που λείπει

από του νου σου τις εξισώσεις…

το φως είναι που κάθε αυγή

αποχαιρετά η καρδιά σου