Τα κύματα του κόσμου

Ατενίζω του κόσμου τα φωτεινα κύματα

Κι αδράχνω αυτό που με προκαλεί

Εκείνο της φυγής και του έρωτα μου

Νηφάλια κι όμως μεθυσμένη, με συντροφιά

Κι όμως ολομόναχη να φεύγω αφήνοντας με πίσω

Στην αγκαλιά που σφικτά με κρατεί κι όμως δέν μ  έχει

Ατενίζω του κόσμου τα κύματα, μα όχι με τα μάτια μου

Κι όμως δικά μου είναι της αστραπής και της βροχής

Τα βλέφαρα τ άφθαρτα που μου χάρισαν

Των ονείρων μου οι Τιτάνες για νάχω τρόπο ν ατενίζω

Του κόσμου τα κύματα και μαζί τους να φεύγω και να έρχομαι

 

Advertisements

2 Σχόλια to “Τα κύματα του κόσμου”

  1. «»Νηφάλια κι όμως μεθυσμένη, με συντροφιά

    Κι όμως ολομόναχη να φεύγω αφήνοντας με πίσω «»

    Νηψάλια με συντροφιά η Αργώ κι ολομόναχη να φεύγει το περιστέρι πρώτο στις συμπληγάδες ανάμεσα και πίσω που την άφησε η Αργώ ν ακολουθεί;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: