λαβυρινθυιάδες

αστράφτουν της μιας μάνας κόρες οι αποφάσεις

στα χέρια σπαθιά ηρώων πολεμιστών

π ανέθρεψε η Νέμεσις  σε καιρούς σκοτεινούς παρείσακτους

βροντούν οι ασπίδες κι οι μάχες κερδίζονται

σαστίζουν οι εχθροί

δεν πίστευαν ποτέ στην μάχη

πως θα συρθούν οι δειλοί

ελπίζοντας στην παράνοια τους μια αέναη αναβολή

σιωπηλοί καθώς διαβαίναμε

την ώρα την κατάλληλη καρτερώντας

χωρίς ίχνη να αφήνουμε

εντούτοις συντηρούσαμε την ιερή μας φλόγα

αθέατη κρατώντας την Εστία μας

για τα αδηφάγα λάγνα βλέματα τους

Διόνυσοι Δενδρίτες υψώσαμε τον Λικνίτη

κρυφά που μεγαλώναμε Θυιάδες

ήλιο πάνω απ τον ουρανό μας

γιατί το θέατρο των μυητικών ρυθμικών τελετών

πάντα το ακολουθεί

στο δικό της χρόνο και ρυθμό και τόπο

η εξωτερικευμένη του η εκδήλωση

κυρίες και κύριοι εμείς

σας ευχαριστούμε δια την….κρίσιμη….συμμετοχή

κυρίες και κύριοι εμείς ηθοποιοί

Ηθών Ποιητές δια μέσου της σκηνής

Παρασκηνίως πιότερο ενεργοί

καθώς αλήθειες με ψέματα  εμείς Αλχημιστές ανακατεύουμε

κι έτσι πάντα ποιοί είναι με μας

εμείς καλά το κατέχουμε

Advertisements

2 Σχόλια to “λαβυρινθυιάδες”

  1. Καλημέρα Ηθοποιητικά Θεατρική!
    Έφτιαξες καφεδάκι;
    Που γυρνάς;
    Πριν… την Τελευταία Παράσταση;

    Ηθοποιός σημαίνει φως.
    Είναι καημός πολύ πικρός
    και στεναγμός πολύ μικρός.

    Μίλησε,κλαίς;
    Όχι δε λες.
    Μήπως πεινάς;
    Και τι να φάς!
    Όλο γυρνάς,πες μου πού πας;

    Σ’ αναζητώ στο χώρο αυτό,
    γιατί είμ’ εγώ πολύ μικρός
    και θλιβερός ηθοποιός.
    Θα παίξεις μια, θα παίξω δυο.
    Θα κλάψεις μια, θα κλάψω δυο.

    Σαν καλαμιά θα σ’αρνηθώ,
    θα σκεπαστώ, θα τυλιχτώ
    μ’ άσπρο πανί κι ένα πουλί,
    άσπρο πουλί που θα καλεί τ’ άλλο πουλί,
    το μαύρο πουλί.

    Παρηγοριά στη λυγαριά, υπομονή!
    Αχ πώς πονεί!
    Κι ύστερα λες για δυο τρελλές
    που μ’ αγαπούν γιατί σιωπούν,
    γιατί σιωπούν……

    Έλα στο φως, παίζω θα δεις.
    Είμαι σοφός μην απορείς,
    έλα στο φως, παίζω θα δεις.

    Ηθοποιός, ό,τι κι αν πείς
    είναι καημός πολύ πικρός
    και στεναγμός πολύ βαθύς.

    Ηθοποιός, είτε μωρός, είτε σοφός
    είμαι κι εγώ, καθώς κι εσύ είσαι παιδί,
    που καρτερεί κάτι να δεί.
    Πιες το κρασί, στάλα χρυσή
    απ’ τη ψυχή, ως την ψυχή.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: