Αστερούσια

άκου τον άνεμο

ανάμεσα στων σιωπών τα φύλλα

ψίθυρος μιας γλώσσας ξεχασμένης

χρησμός κυκλικά επανερχόμενος

δες τους σταυραετούς

να πετούν φρουροί

φραγμός στην οργή της θάλασσας του νότου

υψώνονται τα Ταλαία όρη

κι ο κάμπος ο γόνιμος τα προσκυνά

γενοβολώντας αρχαίες μνήμες

της Μεσαράς καρποί ευλογημένοι

ψέματα σου είπαν

ακόμη ο Τάλως τη Κρήτη γυροφέρνει

αν δε τον βλέπεις τι μ αυτό

είναι που τα μάτια σου σε άλλα δεδομένα

προσαρμόστηκαν να κοιτούν

κι ομίχλη σκέπασε πυκνή

τις αλλοτινές σου τις θεάσεις

όμως ακόμη στου Κόφινα το ιερό

προσκύνημα ανεβαίνεις

κι ο Αστέριος Ζευς στο θρόνο του καθισμένος

γελά χωρίς να νοιάζεται

λεπτομέρεια για κείνον αν λες πως πας

για του τίμιου σταυρού το πανηγύρι

εκείνος θα αλλάζει τις μορφές

κάθε που εσύ θα αλλάζεις γνώμες

γιατί κάθε που εκείνος αλλάζει τις μορφές

εσύ αλλάζεις γνώμες

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: