Ικεσία

κι όταν τ άλαλα λόγια μας

γίνονται φωτιά που καίει

κι όταν τ άδειο μας βλέμμα

χάνεται στ ορίζοντα τα βάθη

και στης ψυχής τη σκοτεινιά

ανασκαλεύοντας να βρει

ότι απομεινάρι από λίγο φως

τότε τα χέρια ενώνονται

στη βουβή ικεσία

μην όλα χαθούν

στ απύθμενα βάθη της ψυχής

κάτι να μείνει μια υποψία έστω

από λίγο φως

κι ένας στίχος μονάχος

εμας μας αρκεί

οδηγός κι αστέρι

για λίγη χαρά

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: