ερινύες

ξεστρατισμένη μες το μεσονύχτι

η κραυγή τ ανωφέλευτου

σχίζει τον άνεμο

παραπαίοντα τα βήματα

δεν βρίσκουν μονοπάτι

απροσπέλαστα καταφύγια σε περιγελούν

σαν παραδέρνεις πληγωμένη στη μπόρα

ξεστρατισμένη μες το μεσονύχτι

ζητάς τις αιτίες

που οι αστραπές της καταιγίδας φωτίζουν

απροσπέλαστα καταφύγια σε περιγελούν

όντας τυφλή και μεθυσμένη από λάθη

που στιβάχτηκαν σωρός

δεν βρίσκεις μονοπάτι να μεταφέρεις

το κορμί και τα δάκρυα σου

ξεστρατισμένη μες το μεσονύχτι

διάβηκες το όριο

της δικής σου αντοχής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: