Κορίτσι στ ακρογιάλι

μικρό κορίτσι στις ακτές τι γύρευες

ποιός άνεμος αρχέγονος τα μαλλιά σου

τα λυτά ανέμιζε

τι να σου ψιθύριζαν τα κύματα

και που την έμαθες εσύ τη δική τους τη λαλιά

νεράιδες των παραμυθιών μη ζήλεψες κι υπόγεια παλάτια

μαργαριτάρια των βυθών κι ασημένια πανιά στα ξάρτια

ταξίδι μακρινό μη και λαχταράς να φύγεις

μικρό κορίτσι στις ακρογιαλιές σιωπηλό που περπατάς

τα κύματα μετρώντας

ποιά νοσταλγία το βλέμα σου σκοτεινιάζει

ποιά μυστικά να πρόλαβες να ζήσεις

κι η θλίψη ακολουθεί τα βήματά σου

ποιό όνειρο που έχασες να νοσταλγείς

κορίτσι τότε δωδεκάχρονο χρόνους πολλούς σε μελετώ

χωρίς να μπορώ απάντηση στο γρίφο σου να δώσω

τη θύελλα που αγαπάς και το θεριό το κύμα π αγναντεύεις

στα βράχια που ξεσπά κι αστερίες εκεί αποθέτει

την άλλη μέρα με την άπνοια να πας να τους μαζέψεις

λες κι ακολουθείς ένα τελετουργικό

από καιρούς ξεχασμένους

μικρό κορίτσι με τη γεύση των αλμυρών νερών στο σώμα

και με τη μυρωδιά από τ αλμυρίκι

ποιάς μοίρας βούληση είναι που σ οδηγεί

για ποιού σκοπού κρυμένου την εκπλήρωση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: