Νοσταλγία

πόσες φορές ατένιζα θάλασσα τη φυγή σου

όσες φορές λαχτάρισα την που δεν με έφτανε επιστροφή σου

γονάτιζα τότε στη θλίψη

με το δάκτυλο έγραφα ονόματα στην άμμο

αρχεία του μόχθου σου της αγέρωχης πέτρας τα τρίμματα

νησί σου είμαι που αναδύθηκα απ του βυθού σου την αγκαλιά σαν βγήκα

όπως το χρώμα απ τα πινέλα σαν κυλά και παίρνει

τις μορφές τις άπειρες της μιάς που το κινεί επιθυμίας

η σταθερά και η μεταβλητή της εξίσωσης είμαι η τιμή σου

κι οι λέξεις μου αντιγράφουν των κοχυλιών σου τους ήχους

του κένταυρου σταυρός το στέμμα σου στο νότο

και στο βορρά ένας ασημένιος κύκλος γίνεσαι

του πολικού σου αστέρα ο μίτος

στην ανατολή αυγερινός στη δύση αποσπερίτης

όλων των δρόμων οδηγός αυτών που ναυάγησαν

ακολουθώντας τη φυγή σου

αυτών που δεν είδαν πως ήταν η επιστροφή σου

είναι βαρειά τα πέπλα της λήθης

μα γω θα τα απλώσω στη διαφάνεια της Μεσογείου

στα βαθειά ορμητικά νερά να τα ξεπλέξουν φύκια

να τα υφάνουν ξανά πιό λεπτά το φως και οι μοίρες

κι ανάλαφρο πάλι το βήμα να μ ανεβάσει χορό των αστεριών

στην ακμή του κύματος ιριδίζοντα σφυγμό

γιατί δεν ξέχασα ποτέ να σ αγαπώ στο βυθό των πραγμάτων

που ακόμα δεν απέκτησαν όνομα μόνο τη δύναμη έχουν της μυρουδιάς

που παίρνει ο χρόνος στο σμίξιμο της επιθυμίας

στο βυθό των πραγμάτων σ αγαπώ

εκείνων που δεν αποδέχτηκαν σα θάνατο την αλλαγή των ενδυμάτων

κι όταν την αρχαία σκουριά με τη πυρρίχιο ανάσα μου διαλύσω

τότε μόνη θάρθω και θα σε συναντήσω

επτά πατώντας στο επτά και πάλι επτά μονάχη

οχτώ του ανέμου ανέμη κύκλους θα τυλίξω

η αν θες πιό αισθαντικά πέντε στο πέντε θα ριγίσω και πέντε θα γυρίσω

μα πάντα εγώ και εσύ άπειρο και ένα της αγάπης του βυθού των ονομάτων

της φερμένης με των κοχυλιών τους ήχους

αγάπη ατλάζινη που υφαίνουν τα στρείδια

αγάπη πορφύρα που χρωματίζουν τα κοχύλια

αγάπη δάκρυ που κυλά στης αστραπής το μονοπάτι

αγάπη θρήνος που παρηγοριά βυζαίνει στης αλήθειας τα στήθη

αλλά τι είναι αλήθεια ποιός είναι αληθινός κι αθώος

θυμίσου τις ευχές που σου στείλανε σαν ήσουν πεφταστέρι

πόσο το μετάνιωναν και τάβαζαν με την κακή τους μοίρα

όταν εκπληρωμένες τις επέστρεφες στο δρόμο τους αγέρι

γιατί αλήθεια λένε είναι μόνο η βροχή στο σμίξιμο των σύννεφων

στου ουρανού το στέρνο

αθώος της φωτιάς μονάχα ο φοίνικας ο μυθικός ο αναστημένος

ποιός το πέτυχε ποιός να το πεί μπορεί μουσική να υψωθεί

ως πάνω στ αστέρια και να επιστρέψει σα χάδι απαλό

στα βλέφαρα που κοιμούνται να ξυπνήσουν στο φως

αθώος ποιός μπορεί να το πει εγω αγάπη μου ακόμη δεν το τολμώ

γι αυτό και χρόνους ακόμη πολλούς θα παλεύω ζωές

στους ζωδιακούς τους κύκλους για να σε βρω

τώρα που πιά τα κύματα δεν αποθέτουν αστερίες στα βράχια

συντροφιά να μου κρατούν

τώρα πιά κι η θάλασσα μας μου μοιάζει ξένη

μεγάλωσα πολύ μάκρυνα πολύ από το σκοπό που μου ψυθίριζες

μια φορά κι ένα καιρό άνεμος που πέρναγες μέσα σε ένα κοχύλι

Advertisements

3 Σχόλια to “Νοσταλγία”

  1. ωραία..

    έχω τον Ιούδα να ανοίγει τις πληγές και ‘συ να τις ραντίζεις αλάτι..

    Μου αρέσει!

  2. αν και δεν ήταν αυτή η πρόθεση μου,ίσως ο πόνος που ανακινήθηκε, να είναι ο λυτρωτικός της θεραπείας της πληγής. Αν ο Ιούδας ανοίγει πληγές, είναι που κι ο ίδιος πονά.Ομως υπάρχει και της χαράς το μονοπάτι κι είναι στο χέρι του να το διεκδικήσει, από τη ζωή παίρνουμε μονάχα εκείνο που διεκδικούμε.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: