σαν παραμύθι

Μια φορά κι ένα καιρό

στον άχρονο χώρο των παραμυθιών

παιδί του ανέμου και της άφατης λέξης σε αντάμωσα

πάνω στις στέγες των σπιτιών παίζαμε

πηδώντας από ταράτσα σε ταράτσα

το κυνηγητό της βροντής την αστραπή που τρέχει να προφτάσει

το ηλιόφωτο στα μαλλιά σου είχε γεννηθεί μπούκλες χρυσαφένιες

και του χωροχρόνου η ευδαιμονία στο γέλιο σου κρυστάλινο τραγούδι αντιλαλούσε

υπήρξες θα υπάρξεις υπάρχεις ποιός ξέρει να μου πεί

στο παρελθόν αν σ ονειρεύτηκα ή στο μέλλοντα χρόνο αν σε γύρεψα

ή αν της καρδιάς μου ήσουν ο αέναα παρών πόθος

μια φορά κι ένα καιρό στο είναι και δεν είναι των παραμυθιών

στημόνι κι υφάδι στον αργαλειό της μοίρας

εσύ κι εγώ δεθήκαμε

ποιός ξέρει να πει για ποιό σκοπό κρυμμένο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: