χρησμολογισμοί

Posted in εσωτερική φιλοσοφία on Οκτωβρίου 22, 2009 by taburito

Είπαμε να επιδοθούμε σε ένα ξεσκόνισμα και γερό καθάρισμα της βιβλιοθήκης μας και τι λέτε ότι ανακαλύψαμε όλως τυχαίως φυσικά, στην ανοιχτή σελίδα ενός λεξικού, που μέσα στις λέξεις και στις ερμηνείες τους, μια συγκεκριμένη λεξούλα μας έγνεψε χαμογελώντας ειρωνικά μας φάνηκε κι έτσι είπαμε να την μελετήσουμε, για να την αντιμετωπίσουμε καταλλήλως….

χρησμός εκ του χράω – χρήω – χράομαι (ωμαι) = μεταχειρίζομαι / έχω / συναναστρέφομαι

Να πάρουμε πρώτα το συναναστρέφομαι σε σχέση με τον χρησμό;  Χωρίς Ιερατείο και Πυθίες  ο σκεπτόμενος άνθρωπος απαντά πες μου τους φίλους σου να σου πω ποιός είσαι.

Στη σχέση χρησμού και έχω, είναι φανερό ότι την πρόρρηση, την προφητεία και την μαντεία την έχεις και δεν την αναζητείς αλλού.

Τι γίνεται όμως με το μεταχειρίζομαι; Εδώ σε θέλω, που αν δεν διαθέτεις την ικανότητα να μεταχειριστείς αυτό που έχεις, τότε διαστρεβλώνεις το νόημα της λέξης, την αντιστρέφεις και το ζητάς από τους ….μάντεις, χειρομάντεις, καφεμάντεις, μελλοντολόγους, διάμεσα, διδασκάλους της σοφίας πολυδιαφημιζομένους, ιερείς προφήτες πυθίες κ.λ.π. Και τους επιτρέπεις να σε μεταχειρίζονται κατά τα συμφέροντα τους, διότι και το χρήμα εκ του χράομαι – χρώμαι προέρχεται!

Κλείνεις μετά το λεξικό αναφωνώντας  Ε ρε Έλληνες που μας καταντήσαμε, να ψάχνουμε αγγέλους και Ινδούς γιόγκι για οδηγούς, όταν οδηγοί μας είναι οι λέξεις, που όταν ξέρουμε τι λέει αυτό που λέμε, τότε δονούμεθα στον αρμονικό ρυθμό του διαλογισμού μας και συναναστρεφόμεθα την αλήθεια μας και ανακτούμε την ικανότητα διαχείρησης του χρόνου και του εαυτού μας!

Βέβαια μια λύση θα ήταν και να πετάξεις το λεξικό πάνω στο κεφάλι σου μήπως και ζαλισμένοι απ το χτύπημα πεταχτούν έξω θεοί και ημίθεοι ηρωικοί, που σου ελέγχουν μέσα απ εκεί το τι θα σκεφτείς και αισθανθείς ώστε να το πεις και να εκδηλωθεί!

ατραπός

Posted in ποίηση on Οκτωβρίου 16, 2009 by taburito

αντί για ύπαρξη συναντήσαμε ζωή και θάνατο

αντί για αλήθεια φως και σκοτάδι

αντί για γνώση αρετή και κακία

όμως  ισορροπούμε

σε πείσμα των δίσεκτων καιρών

με την αυτοσυγκράτηση

με την τέχνη με την επιστήμη

και υπερισχύουμε εκείνων που

επιζητούν να μας καταστρέψουν

είτε διά της πλήρους ρευστοποιήσεως

είτε διά της απολύτου παγιώσεως

τον πόλεμο κυρίων φλόγας και πάγου

τερματίζει

η ευφυής συνεργασία των ανθρώπων

κι έτσι

το πολύ μικρό κερδίζει το πολύ μεγάλο

Διαπιστώσεις

Posted in ποίηση on Οκτωβρίου 15, 2009 by taburito

όποιος στόλισε με υπερβολές το όνειρο του

στα μισά της μέρας ψυχορραγεί

κάτω απ το καυτό ήλιο της αλλαζωνίας

σ έρημους τόπους βαδίζει το έργο του

δεν του έφταιξε κανείς

κλεψύδρα το σύμβολο του χρόνου

άμμος εντός της κυλά, μετρώντας

η ψυχική ενέργεια αφρόνως ξοδευμένη

στο τίποτα και για κανέναν

άμμος κυλά στο χρόνο και θάνατος στη ζωή του

καθώς δεν αρκεί παρά μόνον

για ημιτελείς συμφωνίες

η ζωή που μας δίνεται για ένα μονάχα είναι αρκετή

πολύ απλό όνειρο

με πληρότητα να εκδηλώσει

πολιτισμική αυταπάτη

Posted in ποίηση με ετικέτες on Οκτωβρίου 12, 2009 by taburito

κραυγές χρωμάτων,εγείρονται οι πόθοι,πριν δονηθεί η λέξη

κι εμείς ακολουθώντας,τη κίνηση του κοσμικού πινέλου,

αποθέτουμε την εκδοχή της, πάνω στον καμβά των αισθήσεων.

αντίγραφα,πρότυπων ιδεών, αντικείμενα θαυμασμού,για τους αμύητους στα μυστικά της τέχνης.

θλιβερά τρόπαια, της πολιτισμικής μας αυταπάτης,καγχάζουν,την αδυναμία μας να αποτυπώσουμε,τις αποχρώσεις,έτσι,όπως όντως είναι

έρωτας που ρωτά

Posted in ποίηση on Οκτωβρίου 11, 2009 by taburito

Ένα παιδί που με το τόξο παίζει μικρό παιδί

Ρωτώντας ζητώντας του κόσμου να μάθει το τέλος και την αρχή

Ωδίνες κραυγές κι αδιεξόδων στιγμές να αντιπαρέλθει

Τεμαχίζοντας κι επανενώνοντας ιδέες και μορφές

Αήττητος ονείρων δότης κι ανερμήνευτος χρησμός

Σάστισμα στο πέρασμα του σκορπίζει και πανικό

Πατρίδα το σώμα σου λογιάζει και μητέρα του σ αγκαλιάζει

Όταν έρχεται μαζί σου ν αναμετρηθεί

Υπερδέξιος θηρευτής και πως την τόλμη να βρεις ν αντισταθείς

Ρωτώντας απαιτώντας του κόσμου να μάθει το πως και το γιατί

Ω μέγα λάθος ω μέγα πάθος της γνώσης η πληγή

Τα κύματα του νου σου ρωτώντας στα φουρτουνιάζει

Αήττητος σκληρός αναπάντεχος της γαλήνης σου κυνηγός

 

Έρωτας είναι η μηλιά στων Εσπερίδων τον κήπο

κι η αγάπη του τα μήλα τα χρυσά

ανάμεσα στις φυλλωσιές της που γενά

Έρωτας είναι η ροδαριά

κι η αγάπη του τα ρόδα και τα ροδοπέταλλα

τα εφήμερα που σκορπά

Έρωτας είναι η ροδιά

κι η αγάπη του τα ρόδα και του ροδιού οι καρποί

που γεύτηκε η κόρη να μην τονε  ξεχνά

σε γη και σ όλυμπο γυναίκα ή θεά

λιόγερμα

Posted in ποίηση on Οκτωβρίου 10, 2009 by taburito

στο κατώφλι της Άνοιξης εστάθη διστακτική

στο λιόγερμα ως είδε να ξεψυχά

η πρώιμη ανεμώνη

σαν είδε να βαραίνουν τις ώρες

αναπάντητες στα ερωτήματα τους

οι ρυτίδες

στο κατώφλι του μέλλοντος

κρέμασε γιρλάντες

την άρνηση της μέρας

το μυστικό της νύχτας

σπασμένος κρίκος μιας αλυσσίδας

δέσμιας στο φως

που θαμπώνει τα μάτια μα δε φωτίζει

σβημένος ήλιος έντρομος υποχωρεί

ατέρμονη πορεία στην καρδιά

του ερπετού που φωλιάζει

στο κέντρο των καιρών

που δεν προσδοκούν πια

καθώς οι ώρες έχουν σιγήσει

στο κατώφλι της ελπίδας απόθεσε

την τελευταία σοδιά της προδομένης Άνοιξης

τα ματωμένα χνάρια απ τις γυμνές πατούσες

έσπερναν την πυρωμένη ανάσα

της νύχτας που διαρκεί

την κραυγή της μέρας που τελειώνει

μα ένα βαθύ κόκκινο στον ορίζοντα το αίμα

σκόρπαγε ηλιαχτίδες κι έγνεφε στην ελπίδα

εκεί στο κατώφλι της Άνοιξης

που στεκόταν διστακτική

καθώς μετρούσε ποτάμια δάκρυα που έτρεφαν

τα πρώιμα στάχια στο σιτοβολώνα της προσμονής

το τέλος

Posted in ποίηση on Οκτωβρίου 6, 2009 by taburito

σκόρπισα λυγμός στους ορίζοντες

κραυγή τ ανωφέλευτου, θήραμα

σαν άγνωστο νετρίνο κυνηγημένο

στο βυθό της Μεσογείου, υπεύθυνο λένε

για τον θάνατο του σύμπαντος

σκόρπισα κραυγή στη σιωπή, έρωτας

ροδιού καρποί στον άδη

μες στη βροχή και στ αστραπόβροντο θα περπατήσω

ώσπου ένα πέρασμα ν ανοιχτεί ξανά

φυγή ανεπιθύμητου μηνύματος, σκορπισμένο

στα φρακταλικά όνειρα πολύχρωμων πεταλούδων

αδύνατον πλέον να διαβαστεί ή να διαβιβαστεί

η επιλογή τους, εκείνων που

νοσταλγούν το μακρινό φως του Βέγα

πάνω απ τις Πυραμίδες

στο παγκάκι μετεκλογικώς

Posted in ποίηση on Οκτωβρίου 5, 2009 by taburito

Στην αφασία της παραίτησης βυθισμένος

μοιάζει σκεφτικός στο παγκάκι καθισμένος

στην υπνωτιστική προσήλωση

στην ανακύκλωση των κυμάτων δοσμένος

θρηνώντας την ευκαιρία π αρνήθηκε

για τα ταξίδια που προγραμάτιζε σπαταλήθηκε

ταχτοποιώντας τις αναρίθμητες βαλίτσες του

τώρα θρηνεί την στιγμή που δεν χρησιμοποίησε

όταν το όνειρο ακόμη μελωδικά τραγουδούσε

και στην αγκαλιά του ν αφεθεί τον καλούσε

Η Αρχή της Δόνησης, η Αρχή της Πολικότητας και το όνομα μας

Posted in εσωτερική φιλοσοφία on Οκτωβρίου 2, 2009 by taburito

Για να καταστρέψετε μια κακή περίοδο δόνησης βάλετε σε ενέργεια την αρχή της Πολικότητας και συγκεντρώστε την σκέψη σας στον αντίθετο πόλο απ αυτόν που θέλετε να εξουδετερώσετε. Σκοτώστε το ανεπιθύμητο τροποποιώντας την πολικότητα του.

Κυμβάλιο

 

Το Σύμπαν δονείται στον ρυθμό του ονόματος που ορίζει και την κατεύθυνση της κίνησης του, διά μέσου της πολικότητας που είναι και ο εκφραστής της ποιότητας του.

Όλοι έχουμε ένα όνομα βάσει αυτού και κινούμεθα προς αυτήν ή την άλλη κατεύθυνση και μέσω αυτού έχουμε την πρόσβαση στο σκήπτρο της δύναμης που είναι η κατανόηση του Νόμου της Δόνησης.

Ένα παράδειγμα, με το πιό συνηθισμένο και το πιό αρνητικά ίσως φορτισμένο όνομα, που έχουν σήμερα πολλές Ελληνίδες και τον τρόπο αλλαγής της πολικότητας του σκοπεύω για να εξετάσουμε. Μαρία, η αρνητική της φόρτιση και η θέση της στο σταυρό γνωστή και δεν θα επεκταθούμε, όμως εάν δονήσουμε σε κάθε σύμβολο- γράμμα της την δική μας Ελληνική ουσία, αλλάζουμε σε θετική την πολικότητα άρα και την ποιότητα της δόνησης της.

Μορφή και Μνήμη

Αγάπη και Αρχή

Ροή και Ρυθμός

Ισχύς και Ιαχή

Αντοχή και Αναπνοή

Νομίζετε πως η Νέα Μητέρα του Κόσμου μπορεί αν και με το ίδιο όνομα να στηρίξει πλέον το σταυρό; Ας επαναφορτιστούν οι Μαρίες του Ελληνικού Κόσμου, αντί να επιζητούν την αλλαγή του ονόματος επικολώντας μια νέα δόνηση αντιπαλευόμενη της προηγούμενης με περίεργες επιπτώσεις διασπαστικές, σας θυμίζει σωστά τον άθλο του Θησέα τον φόνο εκείνου που έδενε τον ένα σε δύο αντικρυστά κλαδιά δέντρων – κατευθύνσεων, και τότε αντί του ξένου θεού αγαπημένου , η αφυπνισμένη και εξαγνισμένη μνήμη μορφή τους θα αναζητήσει και θα βρεί εκείνο που της λείπει, τον έρωτα και την ζωντάνια του νου και συντρόφου της, αντί να θρηνεί την σταυρική απουσία της ζωής της.

Ναι elzin από την χώρα της Λάιον έχεις δίκιο με τον έρωτα καταργείς μια θρησκεία αναιμάκτως.

λαβυρινθυιάδες

Posted in ποίηση on Σεπτεμβρίου 27, 2009 by taburito

αστράφτουν της μιας μάνας κόρες οι αποφάσεις

στα χέρια σπαθιά ηρώων πολεμιστών

π ανέθρεψε η Νέμεσις  σε καιρούς σκοτεινούς παρείσακτους

βροντούν οι ασπίδες κι οι μάχες κερδίζονται

σαστίζουν οι εχθροί

δεν πίστευαν ποτέ στην μάχη

πως θα συρθούν οι δειλοί

ελπίζοντας στην παράνοια τους μια αέναη αναβολή

σιωπηλοί καθώς διαβαίναμε

την ώρα την κατάλληλη καρτερώντας

χωρίς ίχνη να αφήνουμε

εντούτοις συντηρούσαμε την ιερή μας φλόγα

αθέατη κρατώντας την Εστία μας

για τα αδηφάγα λάγνα βλέματα τους

Διόνυσοι Δενδρίτες υψώσαμε τον Λικνίτη

κρυφά που μεγαλώναμε Θυιάδες

ήλιο πάνω απ τον ουρανό μας

γιατί το θέατρο των μυητικών ρυθμικών τελετών

πάντα το ακολουθεί

στο δικό της χρόνο και ρυθμό και τόπο

η εξωτερικευμένη του η εκδήλωση

κυρίες και κύριοι εμείς

σας ευχαριστούμε δια την….κρίσιμη….συμμετοχή

κυρίες και κύριοι εμείς ηθοποιοί

Ηθών Ποιητές δια μέσου της σκηνής

Παρασκηνίως πιότερο ενεργοί

καθώς αλήθειες με ψέματα  εμείς Αλχημιστές ανακατεύουμε

κι έτσι πάντα ποιοί είναι με μας

εμείς καλά το κατέχουμε