αναίτια
απλώσαμε λέξεις σκληρές
και μας τραυμάτισαν
σε μια μάχη δίχως νόημα
παρασυρθήκαμε
σε έναν αναίτιο πόλεμο
αναλώσαμε
της ψυχής μας τα χαρίσματα
άραγε θα βρεθεί τροχοπέδη
ικανή να μας σταματήσει;
απλώσαμε λέξεις σκληρές
και μας τραυμάτισαν
σε μια μάχη δίχως νόημα
παρασυρθήκαμε
σε έναν αναίτιο πόλεμο
αναλώσαμε
της ψυχής μας τα χαρίσματα
άραγε θα βρεθεί τροχοπέδη
ικανή να μας σταματήσει;
Αυγούστου 13, 2011 στις 3:07 πμ
οι πληγές ξέρεις και να επουλωθούν και να θέλεις να ξεχάσεις
δεν μπορείς σε κάθε αλλαγή καιρού σου θυμίζουν την παρουσία τους…
Αυγούστου 13, 2011 στις 3:20 πμ
κι ο πόνος παρανοική ευαρέσκεια λοιπόν να σου λέει συνέχισε να πληγώνεις και να πληγώνεσαι;