Το Φως που λείπει

Στα όρια των επιλογών σου σε περιμένω πάντα

με συναντάς την κάθε αυγή

Μοίρα και Γυναίκα των λογισμών σου.

Στα όρια των επιλογών σου με χάνεις πάντα

και κάθε φορά με χρεώνεις

την ανικανότητα σου να επιλέξεις

γιατί ποτέ δεν ξέφυγες

της αρχικής σου επιλογής την παράνοια.

Ακόμα στο δοκιμαστήριο της Ζωής

αλλάζεις σώματα ερωμένων

στο διηνεκές του ανικανοποίητου.

Λογαριάζεις για μακρινά ταξίδια

την κίνηση στα λίγα μέτρα που περικλείεται

στο παραβάν της θεατρικής σκηνής σου,

όμως Εγώ δεν Είμαι δεν χωρώ

σε ένα δοκιμαστήριο να μπώ

και δεν το θέλω

μέσα στις διάφορες ανασαμιές που δοκιμάζεις,

μια δοκιμή να παραμένω

κι έτσι όλο έρχομαι κι όλο φεύγω

και ποτέ δεν φθάνω

στα μέτρα της πληθωρικής μιζέριας σου.

Επικυρώνω κάθε αυγή

την ίδια πεθυμιά σου, που τόσο την βαρέθηκες

που τόσο την σιχάθηκες,

μα ποτέ δεν τολμάς να την αλλάξεις.

Οι ανασαμιές που αιχμα-λωτίζεις

αιχμάλωτο και κείνες σε κρατούν

μακρυά από τον Ένα πόθο της καρδιάς σου.

Το πρόβλημα σου του φωτός που λείπει

από του νου σου τις εξισώσεις…

το φως είναι που κάθε αυγή

αποχαιρετά η καρδιά σου