έρωτας που ρωτά
Ένα παιδί που με το τόξο παίζει μικρό παιδί
Ρωτώντας ζητώντας του κόσμου να μάθει το τέλος και την αρχή
Ωδίνες κραυγές κι αδιεξόδων στιγμές να αντιπαρέλθει
Τεμαχίζοντας κι επανενώνοντας ιδέες και μορφές
Αήττητος ονείρων δότης κι ανερμήνευτος χρησμός
Σάστισμα στο πέρασμα του σκορπίζει και πανικό
Πατρίδα το σώμα σου λογιάζει και μητέρα του σ αγκαλιάζει
Όταν έρχεται μαζί σου ν αναμετρηθεί
Υπερδέξιος θηρευτής και πως την τόλμη να βρεις ν αντισταθείς
Ρωτώντας απαιτώντας του κόσμου να μάθει το πως και το γιατί
Ω μέγα λάθος ω μέγα πάθος της γνώσης η πληγή
Τα κύματα του νου σου ρωτώντας στα φουρτουνιάζει
Αήττητος σκληρός αναπάντεχος της γαλήνης σου κυνηγός
Έρωτας είναι η μηλιά στων Εσπερίδων τον κήπο
κι η αγάπη του τα μήλα τα χρυσά
ανάμεσα στις φυλλωσιές της που γενά
Έρωτας είναι η ροδαριά
κι η αγάπη του τα ρόδα και τα ροδοπέταλλα
τα εφήμερα που σκορπά
Έρωτας είναι η ροδιά
κι η αγάπη του τα ρόδα και του ροδιού οι καρποί
που γεύτηκε η κόρη να μην τονε ξεχνά
σε γη και σ όλυμπο γυναίκα ή θεά
Οκτωβρίου 11, 2009 στο 1:37 μμ
Ο έρωτας που ρωτά
βρίσκει ικανοποιητικές …τις απαντήσεις αυτές!
Καλησπέρα απαντητική green lion!
Οκτωβρίου 15, 2009 στο 6:38 πμ
ξέρεις κάτι τις τέλειες απαντήσεις να φοβάσαι περισσότερο από τις λάθος αυτό μου έμαθε η μέχρι σήμερα εμπειρία μου….
Οκτωβρίου 11, 2009 στο 4:53 μμ
καλησπέρα! έρωτά μου
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 6:27 πμ
καλημερα ζαφειρενια!
σε βρηκα…επιτελους!
γραφεις πολυ ιδιατερα..
και το ποιημα σου..γιατι σαν κατι μου θυμιζει?
ερωτας εισαι κι εσυ ζαφειρενια..
ζαφειρι λαμπεις
στο ζαφειροδεντρο……
καλη εβδομαδα
κι ολα καλα
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 7:06 πμ
καλημέρα! πεταλούδα
χαίρομαι που με βρήκες και ναι γράφω κάπως ιδιαίτερα ίσως επειδή ως ατάλαντη χρησιμοποιώ την θέληση να εκφράσω και να εκφραστώ, χωρίς το γράψιμο πάντως θα πλάνταγα
καλή σου βδομάδα!
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 8:21 πμ
α οχι κι αταλαντη…
οχι κι αταλαντη…
διαφωνω ριζικως!!!!!!!
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 8:29 πμ
κραυγές χρωμάτων,εγείρονται οι πόθοι,πριν δονηθεί η λέξη κι εμείς ακολουθώντας,τη κίνηση του κοσμικού πινέλου, αποθέτουμε την εκδοχή της, πάνω στον καμβά των αισθήσεων. αντίγραφα,πρότυπων ιδεών, αντικείμενα θαυμασμού, για τους αμύητους στα μυστικά της τέχνης. θλιβερά τρόπαια, της πολιτισμικής μας αυταπάτης, καγχάζουν, την αδυναμία μας να αποτυπώσουμε,τις αποχρώσεις, έτσι, όπως όντως είναι
γι αυτό το λόγο με θεωρώ ατάλαντη, τώρα μετά την εξήγηση τι έχεις να πεις;
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 9:00 πμ
ζαφειρενια μου σε 12 λεπτα ξαναγραψες ενα ποιημα
εξηγωντας τα θεματα που απασχολουν τον ανθρωπο
ανα τους αιωνες..
την εκδοχη
τα προτυπα των ιδεων
τις λεπτες αποχρωσεις εννοιων και πάντων
το θεμα της τεχνης
τη μυηση
την αδυναμια ανθρωπου και λεξεων να περιγραψουν το απεριγραπτο,
εξακολουθω στην αρχικη μου θεση.
εχεις ταλεντο.
ισως να μην τοχεις στην ποιηση ως ποιηση-δεν ειμαι “ειδικη”,
δια των αισθησεων μου μονο συλλαμβανω.
αλλα εχεις ταλεντο στο να αντιλαμβανεσαι
αυτα που γραφεις
κι αυτο ειναι το μεγαλυτερο ταλεντο ισως.
και μαζι και με τη θεληση
ε δεν ειναι ταλεντο?
πες το εσυ αταλαντο
εγω θα το λεω ταλεντο.
και θα εννοουμε το ιδιο πραγμα!
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 9:03 πμ
και να το αναρτησεις σε παρακαλω κι αυτο..
καποια στιγμη.
εγω θα τουδινα τον τιτλο “ποιησις”
ή καπως ετσι.
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 11:37 πμ
το αίτημα σου αποδεκτό
του βρήκα και τίτλο αλλά πρέπει να βρω τώρα και που σε ξέρω γιατί οι προσλαμβάνουσες ενέργειες σου μου είναι ιδιαίτερα γνώριμες….
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 4:13 μμ
εννοεις στην πραγματικοτητα ή μεταφορικα
απο το παρελθον?
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 4:44 μμ
όταν καταγράφεις ενέργειες δεν υπάρχει περίπτωση να διακρίνεις αν είναι υποκειμενικά πραγματικές ή αντικειμενικά υπαρκτές
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 9:05 πμ
πεταλούδα μου το είχα γράψει το 08 σε 5 λεπτά και τώρα το αντέγραψα από την αρχική σελίδα ακριβώς κάτω από το λιοντάρι δεξιά!
μόνο ο έρωτας που στάζει την ουσία του είναι ο ταλαντούχος εμείς ατάλαντοι τον αναζητούμε!
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 9:36 πμ
αληθεια του εχεις δωσει τιτλο?
πως το εχεις ονομασει?
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 9:40 πμ
δεν μπόρεσα να βρώ τίτλο
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 9:42 πμ
το ποιησις του ταιριαζει παντως
θες να δει κι ενα δικο μου?
2 εχω γραψει μονο
-κανουμε τσατ τωρα!!!!!
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 9:44 πμ
ναι θα το ήθελα
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 9:48 πμ
http://feneritti.blogspot.com/2009/06/blog-post.html
το αγαπημενο μου
http://feneritti.blogspot.com/2009/07/blog-post.html
η πλακα ειναι οτι και τα δυο ειναι περι…μαντεψε πριν τα διαβασεις!
ντιπ αταλαντοι ομως ….
στην αναζητηση…
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 11:11 πμ
μου άρεσαν και τα δύο
είναι τρυφερά ζεστά απαλά βελούδινα στην αναζήτηση τους
σ εμένα είναι πιό αρχέγονα πιό επαναστατικά για μένα βλέπεις είναι ο έρωτας η αναζήτηση του κρυμένου σπαθιού στο θύρσο του Διονύσου τώρα πλέον
στην αρχή και γω έτσι έγραφα αλλά όσοι τα διάβαζαν έκλαιγαν και τα πέταξα και αυτά που ποστάρω τα είχα πετάξει αλλά είχαν μείνει κάποια αντίγραφα κι έτσι είπα αφού μ ακολούθησαν ας τα πετάξω στο διαδίκτυο να μην μου ανοίκουν
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 9:31 πμ
ε ετσι οπως το θετεις
και να θελω να διαφωνησω…δε μπορω!
αταλαντοι ζαφειρενια μου…..
ντιπ για ντιπ..
που λενε και κατω απο τον Ολυμπο ……
τελεια αρχη για καλη εβδομαδα νομιζω!!!!!!!!
καλημερααααααα
και χαμογέλα!
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 9:35 πμ
πάντα χαμογελώ ξέρεις με κάθε καιρό
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 1:12 μμ
αμα μου αρχιζεις αυτα τα ” η αναζήτηση του κρυμένου σπαθιού στο θύρσο του Διονύσου ….” απατωμαι,αυταπατωμαι και οχι μονο πολιτισμικως..
ολοκληρη…
σε χανω
αλλα σε βρισκω αλλου.
συλλογη απο καλησπερες τωρα!!!!!!
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 1:20 μμ
κι αν μου επιτρεπεις αλλη μια σκεψη
νομιζω οτι την κλασικη ερωτηση:
-τι θελει να πει ο ποιητης?
για σενα την πρωτοαπευθυνανε!!!!
καλησπερα και παλι
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 4:10 μμ
σου επιτρέπω όσες σκέψεις θέλεις
ευτυχώς που με βρίσκεις αλλού να μην χανόμαστε και δεν συμπληρωθεί το παζλ ή το υφαντό όπως το λέει κάποιος…..
βεβαίως συλλογή από καλησπέρες
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 6:55 μμ
Ένα είναι το παζλ των αισθήσεων, των χρωμάτων,των ποημάτων σαν υφαντό υφαίνονται και ανασύρονται διαρκώς σε αυτό το ατέρμονο ταξίδι της ζωής και του …και του χρόνου.
Χαιρετω την αγαπημένη μου λιονταρίνα
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 7:04 μμ
μα και του θανάτου ήθελα να προσθέσω
ΖΩΗ-ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΄΄ολα στο υφαντό της ζώης ,ίσως ταυτοσημες οι λέξεις.
Πολλές ομοιότητες ο θανατος και ο έρωτας.
Οκτωβρίου 12, 2009 στο 7:18 μμ
ναι την διαφορά ανάμεσα έρωτα και θανάτου την φέρνει η μνήμη του έρωτα που επιμένει να ρωτά και που ποτέ δεν ξεχνά
Οκτωβρίου 13, 2009 στο 9:11 μμ
Ήχους σωμάτων αστρικών,
λόγια αρωμάτων,
λέξεις αρχαίων νερών,
αίμα οραμάτων?
Τι θα με κάνεις?
Θα με αγαπήσεις
ή
θα με ξεκάνεις?
Οκτωβρίου 14, 2009 στο 11:48 πμ
τι να την κάνω άραγε την πλάνη του αστρικού είναι κάτι που ούτως ή άλλως δεν υφίσταται θησέα και οι στίχοι κρύβουν παγίδες και μας ξεγελούν στα σωθικά τους πιό προσεκτικοί να είμαστε όλοι εμείς που θέμε να γράφουμε ποίηση και πρώτη απ όλους η αφεντιά μου!
Οκτωβρίου 21, 2009 στο 11:15 πμ
εδώ μάλλον πρέπει να διευκρινήσω, ότι αν το δέντρο είναι ο έρωτας, που κινείται στον άξονα έλξεως- άπωσης, οι καρποί του που κακώς έγραψα, παρασυρόμενη απ την αντινοική λαίλαπα των καιρών και την αυθαιρεσία της ποιητικής αδείας, ότι είναι η αγάπη. Διορθώνω λοιπόν καρποί του έρωτα που ρωτά ειναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, που εκφράζεται στον άξονα αγάπης -μίσους.
Οκτωβρίου 21, 2009 στο 7:47 μμ
έ… τότε
αν η συνείδηση είναι παρούσα
και οι καρποί της αγάπης θα είναι νόστιμοι..
και όχι ξενέρωτοι και αντινοικοί;)
Καλησπέρα διευκρινιστική!
Οκτωβρίου 22, 2009 στο 8:07 πμ
για την νοστιμιά των καρπών δεν ξέρω τίποτα
υποθέσεις κάνω και γώ
όταν δοκιμάσω θα σε πληροφορήσω
με…αποδείξεις!
Ο έρωτας με συνείδηση κι απ τις δύο πλευρές
δεν μου έχει κάνει ακόμη την τιμή να με συναντήσει
Οκτωβρίου 22, 2009 στο 5:51 μμ
Ίσως ….να θέλει να σε προστατεύσει από κάποιους κινδύνους
και άλλα ζιζάνια πολλά.
Πάντα να ζητάμε αποδείξεις κάθε στιγμή
αλλιώς οδηγούμαστε σε μια πίστη τυφλή.
Οκτωβρίου 22, 2009 στο 6:39 μμ
καλά αν έτσι νομίζει ότι χρειάζομαι προστασία
πάω πάσο
αν και θεωρώ ότι είμαι σε θέση να αυτοπροστατευτώ
ακόμη κι αν πρέπει να αρνηθώ
έναν έρωτα επικίνδυνο
Οκτωβρίου 22, 2009 στο 5:55 πμ
καλημέρα!
τα δύο φίδια κόβουν και ράβουν όχι μόνο στων άλλων τα θέματα
αλλά και στα δικά τους…….Αλοίμονο μας αν δεν το κάνουμε
και πεισματικά παραμένουμε στα παραμυθιάσματα…το θέμα είναι
να τα βλέπουμε….όταν μας τα δείχνουν…είτε συνάνθρωποι είτε
της ζωής μας οι συνθήκες!
Οκτωβρίου 23, 2009 στο 9:35 πμ
καλημερα κι εδω.
παντως απο χτες,νομιζω,
που διαβασα αυτη σου τη φραση
“καρποί του έρωτα που ρωτά ειναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ”
την εχω συνεχεια στο μυαλο μου,
μαλλον τη δια λογιζομαι
δεν ξερω γιατι
αλλα με εχει εντυπωσιασει
και νομιζω κρυβει μια μεγαλη αληθεια,
απλα δε μου ειναι ξεκαθαρο
ποια.
Οκτωβρίου 23, 2009 στο 9:59 πμ
καλημέρα!
Και τώρα περιμένεις να δεχτώ ότι δεν σου είναι ξεκάθαρο;
Οκτωβρίου 23, 2009 στο 10:05 πμ
κι ομως.
τριγυριζει στο μυαλο μου
απο χτες.
οπως οταν ξερεις κατι αλλα
σπας το κεφαλι σου να θυμηθεις
δε νομιζω οτι εχει να κανει μονο
με οσα λεμε
και στη χωρα,
νομιζω εχει να κατι με κατι βαθυτερο.
ασε
μη δωσεις βοηθεια του κοινου.
ασε να δια λογιζομαι
πανω σε αυτη την ομορφη φραση,
αντι να εχω στο μυαλο μου θυμο
και νευρα
για ολα οσα βλεπω γυρω μου!
Οκτωβρίου 24, 2009 στο 6:55 πμ
καρποί του έρωτα που ρωτά ειναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ”
…και εμείς σε αυτή την φράση μένουμε!
Ο έρωτας είναι πάντα επικίνδυνος
αλλά όχι για να τον αρνηθεί κανείς
μόνο για να τον δεχτεί την κατάλληλη της συνείδησης στιγμή!
Καλημέρα σε όλους που εξακολουθούν
να ερωτούν και να απαντούν
με συνείδηση “του τώρα” ….παροντική.
Οκτωβρίου 24, 2009 στο 8:39 πμ
Καλημέρα!
στους συνειδητούς ανθρώπους
τους στο τώρα παρόντες
Καλημέρα!
και σε εσάς που μείνατε στην φράση
καρποί του έρωτα που ρωτά ειναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ”
Νοεμβρίου 14, 2009 στο 8:29 πμ
συνειδητη καλημερα στο τωρα παρουσα!
το ποιημα κι η φραση ειναι απο τα αγαπημενα μου,
κανοντας μια μικρουλα ανασκοπηση
εδω ξαναρθα
για αλλη μια καλημερα!
κι αρχιζει η 2η φαση δια λογισμου περι της φρασεως……..
Νοεμβρίου 14, 2009 στο 8:37 πμ
και μουρθε και μια μια ερωτηση κυριολεκτικη:
ο ερωτας μας για εναν ανθρωπο μπορει να μας ανεβασει επιπεδα ετσι δεν ειναι?
και ιδιαιτερα οταν ειναι ανθρωπος Ολοκληρωμενος με ολες τις εννοιες που μπορει καποιος να ολοκληρωθει?
Νοεμβρίου 14, 2009 στο 1:06 μμ
καλημέρα συνειδητή πεταλούδα!
μας έλειψες!
κυριολεκτικά είναι έτσι όπως το ρωτάς….
Νοεμβρίου 15, 2009 στο 3:13 μμ
εδω ημουν!
απλα δε μιλαγα, σας απολαμβανα……………..
καλησπερα!!!!!!!!
12η η της Αρμονιας
μη ξεχνιομαστε……
μη ξεχνιομαστε λεγω!
Νοεμβρίου 16, 2009 στο 9:44 πμ
καλημέρα του Δήλιου Λόγου του Αρμονικού
δεν ξεχνιόμαστε …δεν ξεχνιόμαστε….
Νοεμβρίου 27, 2009 στο 4:48 πμ
Καλημέρα στους κυριολεκτικούς ανθρώπους
που δεν ξεχνιούνται
… δεν απομένουν πουθενά
Δήλιοι κολυμβητές
μιας εναντιοδρομίας αρμονικής!
Ο Έρωτας
Συνείδηση του ΕΙΝΑΙ
ενός Απόλλωνα που ρωτά
δεν μπορεί να συρθεί σε άλλη άμαξα σαν ουρά
παρά μόνο στην Ελληνική
γιατί βρίσκεται στην Χώρα του
και εδώ έχει γεννηθεί.
Και ένα τραγουδάκι
από ένα ρομαντικό καροτσέρη
χωρίς το καμτσίκι του να χτυπά
από μια καρδιά
που στα θρανία καρδιοχτυπά!
Καροτσέρη καροτσέρη
άσ’ το καμουτσίκι απ’ το χέρι
και μην το κτυπάς
Δε χρειάζεται να τρέχεις
όταν τόσο πια κοντά σου έχεις
κείνον που αγαπάς
σ’ το τ’ αμάξι μονάχο να κυλάει
κι όπου κι αν πάει για μένα ειναι καλά
όλα είναι εντάξει κι η αγάπη μου είναι πλάι
κι όταν γελάει ο κόσμος μου γελά
Όλα γύρω μου ειναι ωραία
κι έχω την αγάπη μου παρέα
δίπλα μου εδώνά
σ’ τη ρόδα να γυρίζει
μια τρελή χαρά με πλημμυρίζει
και με κυβερνά
σ’ το το αμάξι..
Νοεμβρίου 27, 2009 στο 6:24 πμ
Καλημέρα! σε σένα φως μου που ρωτάς, και δεν βαδίζεις στα τυφλά,
καλημέρα! σε σένα έρωτα που με την συνείδηση κρατείς της άμαξας τα άλογα αρμονικά δεμένα!
καλημέρα έρωτα που ελληνοερωτορωτείς!